دل را لای دستمال کاغذی پیچیده ام ...
زیستن دچار اضطراب بودن است(هایدیگر).
هنگامه ی کوچ همه ی آرزوهاست ،دخترک جاده صدای فریاد رحیل بر ما می بندد بازمانده ی دامان شقایق هم که باشی قرار بر بی قراریت گذاشته است واقعه ی خدایی که معبدش ، آیین ندارد. رمیده ام، همچو براه ای از لای آرواره های گرگی که صحرا را هم دریده باشد رمیده ام.
دل رمیده از عشق
نوشته شده در 88/04/09ساعت
0:58 انگشتان سارا رهگذر| |
| Design By : Night Skin |
دیدی دلم شیشه ای ست و زود ترک برمی دارد، هوس شیطنت کودکی هایت گل کرد و سنگی را از زمین بی دانه ی خدا برداشتی ودرست وسط قاب شیشه ای دلم کوبیدی...
حالا روزهای زیادی ست تو اینجا در این ویرانه ساکن شده ای و به خانه ی دلم اسباب کشی کردی. بیچاره دلم شکستی ورفتی و ردپایت را هم حتی جا نگذاشتی .
کفشهایم کف ندارد ...
بهار دیگر به تقویم سرنوشت رو نخواهد کرد و بارانها را من می بارم از اشک خدایی که قرار است تمام دانه های اشکم را بقچه کنم و بدهم خدا تا ببرد زیر چادر نماز مادربزرگم قایم کند تا من هم سردی سنگی باشم به گورستان شهر...
حالا روزهای زیادی ست تو اینجا در این ویرانه ساکن شده ای و به خانه ی دلم اسباب کشی کردی. بیچاره دلم شکستی ورفتی و ردپایت را هم حتی جا نگذاشتی .
کفشهایم کف ندارد ...
بهار دیگر به تقویم سرنوشت رو نخواهد کرد و بارانها را من می بارم از اشک خدایی که قرار است تمام دانه های اشکم را بقچه کنم و بدهم خدا تا ببرد زیر چادر نماز مادربزرگم قایم کند تا من هم سردی سنگی باشم به گورستان شهر...
LinkDump
