دل را لای دستمال کاغذی پیچیده ام ...
زیستن دچار اضطراب بودن است(هایدیگر).
روی برف های حیاط برایت جا می گذارم مواظبش باش. کفش هایم سوراخ است و پای رفتنم می لنگد دست دلم بی تمنا از جاده باز می ماند ودر هیاهوی هزار مسیر گم می کنم کودکم را ! که دستش به دلم بند بود! ۸ بهمن ۱۳۸۷ ...
؟؟؟ را سخت بفشار، تا تمام خستگیِ واژه ها ودلم در بندهایش مدفون شود تا دستانم گورستانِ واژه ی عاشقی شهر باشد و تو هر پنجشنبه فاتحه ای بر دستانم بفرست دستت را یادت نرود در دستم بگذاری به وقت مردگانِ مرمرین . . .
پ.ن: وتو چرا حرفم را نمی خوانی ؟
| Design By : Night Skin |
حالا روزهای زیادی ست تو اینجا در این ویرانه ساکن شده ای و به خانه ی دلم اسباب کشی کردی. بیچاره دلم شکستی ورفتی و ردپایت را هم حتی جا نگذاشتی .
کفشهایم کف ندارد ...
بهار دیگر به تقویم سرنوشت رو نخواهد کرد و بارانها را من می بارم از اشک خدایی که قرار است تمام دانه های اشکم را بقچه کنم و بدهم خدا تا ببرد زیر چادر نماز مادربزرگم قایم کند تا من هم سردی سنگی باشم به گورستان شهر...
LinkDump
